Samounicestwienie
2023, instalacja, ceramika, tworzywa sztuczne, ziemia, popiół, technika własna, obiekt 75 x 60 x 80 cm
Sorry, this entry is only available in Polski.
Kula języków przenika się z warstwą ziemi i popiołu. Skamieniałe języki są jak relikty mowy symbolizujące opowiedziane historie. Świadomość ruchu tej struktury wywołuje poczucie, że stanie się ona bezkształtną grudą ziemi. Samounicestwienie jest tylko kwestią czasu.
Wystawa „Jedna myśl wywołuje w końcu wszystko” dedykowana jest wrocławskiej artystce Lilianie Lewickiej (1932–1989). (…) z jednej strony pozostaje rodzajem badań, próbujących odtworzyć zapomnianą osobowość artystyczną. Z drugiej strony jest ona specyficznym wielogłosem ukazującym panoramę nieoczywistych analogii i wniosków na podstawie strzępów oraz urywków dokumentujących aktywność wrocławskiej artystki. Zaproszeni do projektu artystki i artyści, którzy nigdy nie spotkali Lewickiej, podążają za wspomnieniami, śladami czy poszlakami. Ich poszukiwania to nierzadko koincydencje, które w narracji wystawy stają się opowieścią o pamięci, przepływie i rozpadzie materii organicznej, potrzebie wyczulenia na bycie z naturą i bycie razem.
Piotr Lisowski, fragment tekstu kuratorskiego
Praca Kariny, prezentowana wcześniej w przestrzeni galeryjnej, na górze żyznej ziemi, usypanej specjalnie dla językowej kuli, tutaj zostaje zderzona z rzeczywistością zupełnie nie zainscenizowaną –kompostem porośniętym dynią, zasypanym ziemią kilka miesięcy temu. To właściwie nawet nie kompost lecz sterta warzyw i owoców, których kupcy targowi nie sprzedali, i które zaczynały fermentować, gnić, pleśnieć. Pragnienie artystki, by przyglądać się procesom wypartym, zakrytym, ukrytym, przemilczanym, tutaj znajduje wspaniałą pożywkę. Jej ceramiczne języki, niczym jakaś utopijna ludzka społeczność, w szalonym pędzie do doświadczania na poziomie nie-technologicznym, neo-pierwotnym, rzucają się na tę fermentującą stertę, na ten buzujący w ukryciu, pod warstwą wierzchniej ziemi, organiczny proces przerobu, i tak jakby szukali spełnienia liżąc, odwracając wspomniany wyżej proces narodzin mowy. Żywioł życia degraduje kulturę.
Mariusz Sibila, fragment tekstu kuratorskiego
