Chcę być słaba, chcę być krucha jak porcelana

Rzucanie o ścianę porcelanowymi naczyniami, które nie tłuką się, przeczy prawom fizyki. Mocny, drażniący dźwięk uderzenia i upadku nienaruszonego przedmiotu potęguje poczucie bezsilności i złości. Życiowe doświadczenia uzbroiły mnie w potężną wewnętrzną siłę, niezbędną do przetrwania. Paradoksalnie, wraz z upływem czasu to właśnie ona stała się ciężarem – tworząc pancerz uczyniła mnie niewidzialną. Praca jest o pragnieniu bycia słabą, o konieczności konfrontacji obranych w przeszłości strategii, które dziś są już nie aktualne.